Σκληρές αλήθειες

Στις δύσκολες μέρες που περνάμε, μια είναι η θεραπεία: οι σκληρές αλήθειες, μη πάει και αλλάξει τίποτα σ' αυτόν τον έρμο τον τόπο. 

Όποιος αντέχει τις αλήθειες, ας διαβάσει το παρακάτω κείμενο.

«Επαναστατικός κομφορμισμός 

Δημοσθένης Κούρτοβικ

Είναι μύθος, ιδιαίτερα διαδεδομένος στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, ότι η νεολαία είναι από τη φύση της προοδευτική. Χονδροειδή εθνικά αφηγήματα, η αιώνια μέθοδος της παπαγαλίας, πολύ συχνά και η έξωθεν κομματική χειραγώγηση όριζαν το πλαίσιο μέσα στο οποίο έπρεπε να εκδηλώνεται η νεανική ορμή.

Κάποιου δαίμονα το καπρίτσιο τα έφερε έτσι ώστε οι μαθητικές καταλήψεις και διαδηλώσεις για το Μακεδονικό και άλλα «εθνικά θέματα» να συμπέσουν με την προβολή της ταινίας «Η σιωπηλή επανάσταση». Στην ταινία αυτή, μαθητές ενός λυκείου της Ανατολικής Γερμανίας το 1956 αποφασίζουν να τηρήσουν, την ώρα του μαθήματος, δύο λεπτών σιγή προς τιμήν των πεσόντων της «αντιδραστικής», για το καθεστώς της χώρας τους, ουγγρικής εξέγερσης. 

Η σύμπτωση αναδεικνύει την αντίθεση. Τονίζει τη διαφορά ανάμεσα σε μια αληθινά αυθόρμητη, ακαθοδήγητη πράξη νεανικού ιδεαλισμού και τον αγελαίο κομφορμισμό του θρανίου, που στήνει μια θορυβώδη, παρδαλή παράσταση υποδυόμενος την εξεγερμένη νεολαία. Εκεί, μαθητές που δρουν χωρίς υποκίνηση από κόμματα και οργανώσεις ούτε, φυσικά, από τους καθηγητές τους, συνειδητούς άλλωστε υποστηρικτές ή πειθήνιους υπηρέτες του καθεστώτος. Εδώ, μαθητές που έχουν πίσω τους σε ρόλο υποβολέα ένα σύμπλεγμα θεσμικών και παραθεσμικών φορέων. 

Εκεί, νέοι που προχωρούν σ’ ένα διάβημα κατάφωρα αντίθετο με τα θέσφατα της προπαγάνδας που το καθεστώς θέλει να ενσφηνώσει στα μυαλά τους. Εδώ, νέοι που μέσα από τελετουργίες αντίστασης στο «προδοτικό σύστημα» πιστοποιούν πόσο βαθιά διαποτισμένοι είναι από την ιδεολογία και τη φροντισμένη ιστορική άγνοια που τους ενσταλάζει το ίδιο αυτό σύστημα. Εκεί, η φωνή της καρδιάς, για να δανειστούμε τη γλώσσα του ρομαντισμού. Εδώ, η φωνή του παρασυμπαθητικού. 

Είναι μύθος, ιδιαίτερα διαδεδομένος στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, ότι η νεολαία είναι από τη φύση της προοδευτική. Οι νέοι έχουν ευαισθησίες και παρορμήσεις που μπορεί να πάρουν έκφραση δημιουργική και ρηξικέλευθη, έκφραση μηδενιστική ή, τέλος, έκφραση που δεν είναι έκφραση αλλά μίμηση καθιερωμένων προτύπων. Το ποιον από αυτούς τους δρόμους θ’ ακολουθήσουν εξαρτάται κυρίως από την παιδεία. Η παιδεία είναι αυτή που θα καλλιεργήσει τη διερευνητική και κριτική ή τη νωθρή και κομφορμιστική σκέψη. Όση προπαγάνδα και αν έκανε το καθεστώς της κομμουνιστικής Γερμανίας στα σχολεία του, δεν μπορούσε να παρακάμψει το τραύμα του ναζισμού, της παραίτησης από την ατομική ευθύνη και της καταστροφικής εθελούσιας υποταγής σ’ έναν τύραννο. Έσπειρε τον σπόρο και για τη δική του, έμμεση αμφισβήτηση, στο όνομα αρχών που το ίδιο κήρυττε. Άθελά του έκανε τη Βουδαπέστη για τους μαθητές αυτό που θα εύχονταν να είχε γίνει το Βερολίνο των γονιών τους είκοσι χρόνια πριν. 

Στην Ελλάδα, ούτε επεξεργασμένα ιστορικά τραύματα ούτε εκπαιδευτικά συστήματα που προάγουν την ανεξάρτητη, κριτική σκέψη και την αυτόνομη πρωτοβουλία κατεύθυναν ποτέ την επίσημη παιδεία, με λίγες θνησιγενείς εξαιρέσεις. Χονδροειδή εθνικά αφηγήματα, η αιώνια μέθοδος της παπαγαλίας, πολύ συχνά και η έξωθεν κομματική χειραγώγηση όριζαν το πλαίσιο μέσα στο οποίο έπρεπε να εκδηλώνεται η νεανική ορμή. Το 1903 έξαλλοι φοιτητές, υποκινούμενοι από έναν αντιδραστικό φιλόλογο, έκαναν πεδίο κανονικής μάχης την Αθήνα με αφορμή τη μετάφραση της «Ορέστειας» στη δημοτική. Το 1962 οι μαθητές διαδήλωναν για «15% στην παιδεία», αλλά το αίτημα είχε κομματική προέλευση και πολλοί ανήλικοι διαδηλωτές (το θυμάμαι αυτό καλά) ούτε καν ήξεραν τι ήταν αυτό που φώναζαν. Το 2011 παρελαύνοντες μαθητές μούντζωναν τους επισήμους, αλλά δεν έκαναν τίποτε περισσότερο από το να πιθηκίζουν πρακτικές που είχαν παγιωθεί στις πλατείες των «Αγανακτισμένων» με κομματικές ευλογίες και παραινέσεις. 

Διαβάζω σχόλια που ανάγουν τη μαθητική αναταραχή των ημερών στην οργή των νέων για τις προηγούμενες γενιές, που τους ετοίμασαν ένα μέλλον στενού και σκοτεινού ορίζοντα. Μακάρι να ήταν έτσι. Οι μαθητές τότε θα κατάγγελλαν πριν από οτιδήποτε άλλο μια παιδεία που τους βγάζει στον κόσμο αδαείς και άχρηστους. Δυστυχώς, όμως, οι «νεολαιίστικες» κινητοποιήσεις στη σύγχρονη Ελλάδα, όποια ιδεολογική ετικέτα και αν έχουν, είναι στην πραγματικότητα βαθιά συντηρητικές. Διεκδικούν τη διαιώνιση ενός συστήματος βασισμένου στον παρασιτισμό και στον κομματικοποιημένο κρατικό πατερναλισμό. Ούτε η επίδειξη «πατριωτικού πάθους» της περασμένης εβδομάδας ούτε οι αναμενόμενες, επετειακές βακχικές τελετές της τρέχουσας μπορούν να το κρύψουν αυτό». 

Πηγή: Protagon.gr

Θρασυδειλία

Οι μέρες είναι θλιβερές. Η χώρα ζει περίοδο ακραίας εθνικής ταπείνωσης. Είναι όμως αυτή που προκάλεσε την όξυνση και την ταπείνωση. Θυμηθείτε τις στολές εκστρατείας, τους λεονταρισμούς, τις βαρύγδουπες δηλώσεις και τελικά τις γελοιότητες.

Δείτε: Την 1^η Οκτωβρίου η Κύπρος γιορτάζει την ανεξαρτησία της. Την επίσημη τελετή και παρέλαση τίμησε και ο στρατάρχης Έλληνας υπουργός Εθνικής Αμύνης. Και για να τονώσει το εθνικό φρόνιμα των Ελληνοκυπρίων αλλά και να αποδείξει στους Τούρκους την ελληνική πυγμή, πήρε μαζί του και δύο F16 τα οποία πέταξαν την ώρα της παρέλασης για 4 λεπτά πάνω από την παρέλαση.

Ενάμιση μήνα αργότερα γιόρτασαν και οι Τουρκοκύπριοι την ανεξαρτησία τους. Είκοσι πέντε (ναι, είκοσι πέντε) τουρκικά F16 πέταγαν όλη την ημέρα περήφανα πάνω από ολόκληρο το νησί και έκαναν τον εναέριο χώρο της Κύπρου πραγματικό σουρωτήρι. 

Ο στρατάρχης με τις στολές εκστρατείας είναι ακόμα υπουργός του Τσίπρα. Η ουρά μπήκε κανονικά υπό τα σκέλη.

Η συγκεκριμένη θρασυδειλία μου θυμίζει μια ιστορία που διηγούνταν ο πατέρας μου, όταν έβλεπε τέτοιους παλληκαράδες. Αξίζει να τη μοιραστούμε.

Τουρκοκρατία. Ένας γραικός, καβάλα στο άλογο, με το ντουφέκι στην πλάτη του και η γυναίκα του πεζή, γυρίζουν στο χωριό τους. Στο δρόμο συναντούν έναν Τούρκο. Ο Τούρκος τους σταματάει, διατάζει τον άντρα να ξεκαβαλικέψει και αρχίζει να  βιάζει μπροστά στα μάτια του έκπληκτου και έντρομου άνδρα της τη γυναίκα. Ο σύζυγος κάτωχρος παρατηρεί απλά τη σκηνή του βιασμού.

Τη σκηνή όμως παρατηρεί και ένας κλέφτης που αγναντεύει από την απέναντι βουνοπλαγιά. Δεν διστάζει ούτε λεπτό. Κατεβάζει το ντουφέκι του, σημαδεύει τον Τούρκο στο κεφάλι, πυροβολεί και τον σκοτώνει επί τόπου.

Ξαλαφρωμένο το ζευγάρι, ανασυντάσσεται και συνεχίζει το δρόμο της επιστροφής. Ο κλέφτης όμως δεν κρατήθηκε. Φωνάζει απ’ τη βουνοπλαγιά:

«Καλά, ωρε πατριώτη, αυτή τη ντουφέκα γιατί την κουβαλάς μαζί σου;».

Και η απάντηση:

«Για καμιά ώρα ανάγκης ωρε πατριώτη».

Αφιερωμένο στους Έλληνες παλληκαράδες.

Η .... κανονικότητα

Ο και συνάδελφος υπουργός Παιδείας μας έστειλε γράμμα και γραφή και δείτε τις μας υπόσχεται για το 2019 ανάμεσα στα άλλα θαυμαστά:

«Ρητός στόχος μας είναι εντός του 2019 να ισχύσει η αναπλήρωση όλων των θέσεων που κενώνονται λόγω συνταξιοδοτήσεων βάσει του κανόνα «ένας προς έναν», ώστε να επέλθει οριστικά η κανονικότητα στα ΑΕΙ». 

Ήθελα να ‘ξερα σε ποια εποχή ζει ο της Παιδείας υπουργός. Θεωρεί ο δυστυχής ή ο πονηρός ότι «η κανονικότητα» είναι να προσλαμβάνεται ένας καθηγητής στη θέση του αποχωρούντος;

Γιατί;

Για να διατηρήσουμε το άθλιο καθεστώς λειτουργίας ΑΕΙ και ΤΕΙ (τα οποία τα μετατρέπουμε και αυτά σε ΑΕΙ) σε κάθε ραχούλα της ελληνικής πατρίδας;

Για να ‘χει «κάθε πόλη και ΑΕΙ, κάθε χωριό και ΤΕΙ» κατά το αλήστου μνήμης «κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο»;

Για να προσφέρουμε σε κάθε ελληνόπουλο που τελειώνει το Λύκειο και μια θέση στο ΑΕΙ (παρακαλώ όχι ΤΕΙ) έτσι ώστε το «χαρτί» να διατηρεί το όνειρο για μια θέση στο Δημόσιο;

Για να προσφέρουμε μια πλούσια γκάμα μαθημάτων «υποχρεωτικών», «προαιρετικών», «επιλογής», «υποχρεωτικών – επιλογής», «απλής επιλογής», «σύνθετης επιλογής», «ελεύθερης επιλογής» και πάει λέγοντας , έτσι  ώστε να δημιουργούμε επίζηλες θεσούλες ακαδημαϊκών δασκάλων στις πλάτες του Έλληνα φορολογούμενου;

Για να πλουτίσουμε τις γνώσεις των παιδιών μας με μαθήματα όπως: «Η σεξουαλική ζωή του βατράχου σε περίοδο ανομβρίας» ή «Η γαλλική σχολή καλογραιών Αγίου Ιωσήφ από της εμφανίσεως στον Πειραιά μεταξύ 1859 – 1940»;

Αυτή είναι η «κανονικότητα» που πρέπει «να επέλθει» κατά το δύσμοιρο υπουργό μας; Αυτά μας έφεραν στην κρίση. Στην πτώχευση. Αυτά θα αναστηλώσουμε; Τι κρίμα…

Ευχές και αντιγραφές

Καλή χρονιά λοιπόν. Με πρώτα την υγειά μας και μετά όλα τ΄ άλλα. Τα χιλιοειπωμένα. 

Και επειδή το κείμενο που επισυνάπτω ταυτίζεται με όλα όσα .... σέρνω στην «ελληνίδα μανούλα» ας το απολαύσουμε. Για να αρχίσει καλά η χρονιά. 

Είναι ένα κείμενο της Ρέας Βιτάλη στο Protagon.

Η μαμά Ελληνίδα

Ρέα Βιτάλη

Έτσι συμβαίνει με μεγάλη μερίδα ελληνίδων μαμάδων. Για παράδειγμα, καμαρώνουν το παιδί τους για κάθε τι. Υπερτιμώντας και υπερτονίζοντας, ό,τι πράττει. «Πώς σε λένε μωρό μου;», «Αλέξη». Θρίαμβος! Έτσι ανεβάζουν αυτόματα τις προσδοκίες και τους στόχους, sky is the limit. Μπορεί, ας πούμε, να το εμψυχώσουν να συναντηθεί με τον Κλίντον και να μιλήσει σε επενδυτές του εξωτερικού στα αγγλικά, που δεν γνωρίζει. «Γιατί δηλαδή; Πιο έξυπνοι είναι οι άλλοι από σένα; Μια χαρά θα τα πεις! Όταν θέλεις εσύ… Αχ, όταν θέλεις…».

Τα αποτελέσματα του δράματος που δημιουργεί το παιδί, δεν αναφέρονται ποτέ στο παιδί. Απαγορεύονται ρητώς, κάτι ανοησίες του τύπου… Οι ψευδαισθήσεις, οι εμμονές και η ανικανότητα του παιδιού σας, ξέρετε μαντάμ, κόστισε στον λαό πάνω από 100 δισεκατομμύρια ευρώ. Επίσης, υποθηκεύτηκε από το τέκνο σας, το σύνολο της Ελληνικής περιουσίας για 99 χρόνια… «Μωρ’ τι μας λέτε; Σιγά μην τα έκανε όλα αυτά το παιδί μου! Μην τους δίνεις αγόρι μου σημασία. Ο κόσμος είναι κακός. Μια χαρά τα πας. Για μένα είσαι νικητής. Εμείς, τη δουλειά μας θα κοιτάμε».

Το παιδί ξεθαρρεύει και μπορεί να φτάσει να πει «We ate the camel και μας έμεινε η queue…» και να χασκογελάει. «Εντάξει, έκανε ένα λάθος το παιδί, θα πέσουν να το φάνε; Αμάν πια! Δεν κοιτάνε τα χάλια τους».

Το παιδί αυτό ζει μια συνεχή παιδικοεφηβική ηλικία. Δηλώνει επαναστάτης, κομμουνιστής, βαφτίζει το παιδί του Ερνέστο, υποκλίνεται στους Αμερικανούς, θαυμάζει τον Μαδούρο, βγάζει το καπέλο στη Μέρκελ. Και η μαμά καμαρώνει ότι «είναι καλόκαρδο. Δεν έχει κακές σκέψεις για κανέναν. Στην καρδούλα του, τους χωράει όλους». Οι φίλοι του παιδιού, για τέτοιες μανούλες, είναι κυρίως για να τους λιθοβοληθούν την κατάλληλη στιγμή ως κύριους υπαίτιους και όχι για να νοιώθει ευθύνη το παιδί, για το ποιους επιλέγει για φίλους: «Αυτός ο Πάνος να δεις, θα το πάρει στον λαιμό του το παιδί. Πρέπει να τον αραιώνουμε σιγά σιγά. Αλλά πού να ξεκολλήσει τώρα αυτός… Που τον καλόμαθε ο γιος μου! Μέχρι τον Καρανίκα μάζεψε… Από τόσο δα που ήταν, αγαπούσε όλο τον κόσμο και την αλήθεια».

Με την αλήθεια και το ψέμα, το παιδί έχει θέμα. Καθώς επιβραβεύεται να λέει ψέματα, σωματοποιεί το ψέμα κάνοντας εξαιρετικές κολοτούμπες. Και όταν εν τέλει, ψέμα το ψέμα, το παιδί πάει να συναντηθεί με τους εφιάλτες της αλήθειας, δηλαδή με τις συνέπειες των πράξεων του και πλησιάζει η ώρα να γευτεί, μια, ακόμα και ευεργετική μπορείς να την πεις, γι΄αυτό, αποτυχία!… Τότε… Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Μη σε ξεγελάει το χαμόγελό της. Με χαμόγελο τα κάνουν αυτά, τα «τελικά» φορτσαρίσματα, οι μάνες. Με χαμόγελο σφιχτό, παίρνουν την τύχη του παιχνιδιού στα δικά τους χέρια ενώ κοιτάνε το παιδί πλαγίως και κουνάνε το κεφάλι πέρα δώθε σαν ινδές χορεύτριες, «Κανένας δεν σε νοιάζεται όπως εγώ! Που άφησες τους άχρηστους, να κάνουν κουμάντο. Φτάνει! Δεν θα καθίσω άλλο, με σταυρωμένα τα χέρια Αλεξάκο. Εσύ είσαι αγνός, καλός και γενναιόδωρος μια ζωή… Μοιράζεις, μοιράζεις… Όχι! Όχι!».

Η μάνα Ελληνίς, λύνοντας τη σιωπή της μίλησε. Κόσμε! Αγαπημένε κόσμε της Ελλάδας μας! «Ο Αλέξης μου είναι καλό παιδί. Ο Αλέξης μου δεν πρόδωσε, δεν εξαπάτησε, δεν είπε ψέματα». Και τρίβοντας στα μούτρα μας, την απόλυτη, Μόνη, της μάνας Αλήθεια, ανακράζει (πάντα χαμογελώντας) «Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία». 23.751 θέσεις στο Δημόσιο εν μέσω πτώχευσης, άνευ εξουσίας. «Σιγά τ΄ αβγά! Πού έχετε και μούτρα και μιλάτε! Οι άλλοι προσλαμβάνανε μέχρι και καρέκλες!».

Υποκλίνομαι στην Ελληνίδα μάνα! Διαχρονικά. Κυρίως σε ρόλο συζύγου. Διαχρονικότερα.

Υ.Γ Το παιδί είπε: «Μα αυτά, τους τα λέω και ‘γω, μάνα», «Αλλιώς τα λέω εγώ! Σκάσε πια!» είπε, εκείνη και του αγρίεψε.

Άνευ τίτλου

Σκάψτε, χτίστε, μπαζώστε, νομιμοποιείστε .....

Τουλάχιστον μη ..... «μιξοκλαίτε»...

Qui tacet consentit

Με το Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης, έχω καιρό να ασχοληθώ. Όχι πως τα πράγματα βελτιώθηκαν και δεν έχω κάτι να πω. Κάθε άλλο. 

Σε ένα βαθμό όμως, η οικονομική κρίση λειτούργησε θεραπευτικά, λυτρωτικά θα έλεγα, αφού εξανάγκασε σε ένα στοιχειώδη εξορθολογισμό του προγράμματος σπουδών.

Παρά ταύτα όμως, όλες οι παθογένειες παραμένουν. Ήρθε και ο νέος, αισχρός νόμος του κ. Γαβρόγλου για να ολοκληρώσει το πισωγύρισμα στη δεκαετία του 1980.

Πέραν των γενικών στρεβλώσεων, ένα γεγονός που αφορά ειδικά το Τμήμα μας πρέπει να το αναδείξω ευρύτερα. 

Υπέπεσε στην αντίληψή μου βιβλίο που διανέμεται ως σύγγραμμα στους φοιτητές μας. Το βιβλίο είναι επιεικώς άθλιο. Άσκησα λοιπόν εγγράφως μια δίκαιη αλλά σκληρή κρητική του εν λόγω βιβλίου, την κοινοποίησα σε όλους τους συναδέλφους και τους κάλεσα να μη εγκρίνουμε τη διανομή του, αφού ο νόμος ρητά προβλέπει την έγκριση των διανεμόμενων βιβλίων από τη Γενική Συνέλευση του Τμήματος. Για να διασφαλίσω μάλιστα την αντικειμενικότητα, κάλεσα τους συναδέλφους μου, αν έχουν κάποια αντίρρηση ως προς την κριτική που άσκησα στο εν λόγω βιβλίο, να μου τη γνωστοποιήσουν για άρση ενδεχόμενου από εμένα λάθους. 

Ουδείς εξ αυτών αντέκρουσε την κριτική μου. ΟΥΔΕΙΣ. Τούτου δοθέντος, θα ανέμενε κανείς πως η Γενική Συνέλευση δεν θα ενέκρινε τη διανομή, δεχόμενη την κριτική μου. Αυτό επιτάσσει τουλάχιστον η λογική. 

Και όμως το βιβλίο εγκρίθηκε προς διανομή. Πως, από ποιους, θα ρωτηθείτε. Απλά με 3 ψήφους υπέρ και 1 κατά, το βιβλίο .....εγκρίθηκε. Θα μου πείτε: Μα καλά, τέσσερα είναι τα μέλη της Γενικής Συνέλευσης; Όχι βέβαια. Είκοσι τέσσερα είναι, αλλά, «να ρε παιδάκι μου, είναι καιρός τώρα να χαλάμε καρδιές;» Και πως δεν θα χαλάσουμε καρδιές; Με την απουσία μας. Με την σιωπή μας. Η μεθόδευση υπήρξε πλήρης. Το αίτημά μου να αναβληθεί η συζήτηση, έτσι ώστε να παραστούν τουλάχιστον οι συνάδελφοι που έχουν επιστημονική άποψη επί του θέματος, απορρίφθηκε.  

Οι Λατίνοι το έλεγαν σωστά: qui tacet consentit (όποιος σιωπά συναινεί).    

Από τις εικόνες του καλοκαιριού

Σε τραπέζι ταχυφαγείου στην Ηγουμενίτσα παρακάθονται η ευτραφής μαμά, μια φίλη της και ο σύζυγός της. Δίπλα στο τραπέζι και στην πλευρά της ευτραφούς μαμάς στέκει τροχήλατο καροτσάκι εντός του οποίου κείται μωρό που σε καμία περίπτωση δεν υπερβαίνει τους 18 μήνες.

Η ευτραφής μαμά έχει μπροστά της μια γιγαντιαία πιατέλα μακαρονάδας. Εφορμά επ’ αυτής- ομολογουμένως - με προσεκτικές κινήσεις. (Αρχικά την είχα μάλλον παρεξηγήσει για την ταχύτητα  των εφορμήσεων, αλλά η εγγύτερη παρατήρηση αποκατάστησε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση).

Συζητά με την παρέα της τα γνωστά. Για το που κατάντησαν τη χώρα οι πολιτικοί, που είναι όλοι κλέφτες, οι ξένοι και βεβαίως η Μέρκελ και ο Σόϊμπλε…...

Στο μωρό έχει δώσει ένα κινητό με σχετικά μεγάλη οθόνη. Το μωρό είναι πραγματικά απορροφημένο. Παρατηρεί σχεδόν σαν καρφωμένο την οθόνη. Καμιά άλλη αντίδραση. Πραγματικά αποσβολωμένο. Ανέκφραστα ρουφάει την οθόνη.

Η μαμά τείνει  κάπου – κάπου μια κουταλιά με μακαρόνια προς το στόμα του, αλλά το μωρό αδιαφορεί πλήρως. Είναι ολοκληρωτικά αφοσιωμένο στην οθόνη. Η μαμά δεν επιμένει. Το φορτίο της κουταλιάς καταλήγει στη στοματική της κοιλότητα.  Η σκηνή επαναλαμβάνεται για τουλάχιστον μισή ώρα. Η συζήτηση εντωμεταξύ είχε μεταφερθεί στο «σουρβάϊβορ»....

Το μωρό ακίνητο. Ανέκφραστο. Αποσβολωμένο. Καρφωμένο. Αφοσιωμένο στην οθόνη.

Ζητήθηκε ο λογαριασμός. Πληρώθηκε. Το καροτσάκι τέθηκε σε κίνηση από τη μαμά.

Το μωρό ακίνητο. Ανέκφραστο. Αποσβολωμένο. Καρφωμένο. Αφοσιωμένο στην οθόνη…. 

Από τα αναγνώσματα του καλοκαιριού

Ανάμεσα στα καλοκαιρινά αναγνώσματά μου ήταν και ο Οθέλος του Σαίξπηρ. Ένας διάλογος με εντυπωσίασε και σκέφτηκα να τον μοιραστώ μαζί σας. 

Στην εμφανισθείσα συμφορά, ο Δόγης παρηγορεί τον πατέρα Βραβάντιο με τούτα τα λόγια:

Δόγης

«Όταν δεν έχει θεραπεία το κακό, η θλίψη σταματάει,

γιατί σκεφτόμαστε πόσο χειρότερα μπορούσε να ‘χε πάει.

Ποτέ σου μη θρηνείς για ένα κακό που ‘χει τελειώσει:

αυτός σου ο θρήνος νέες συμφορές θα σου χρεώσει.

Αν ό,τι σ’ άρπαξε η τύχη πίσω δεν μπορείς να της ζητήσεις,

κάνε υπομονή: είν’ ο καλύτερος τρόπος να την περιφρονήσεις.

Κλέβεις τον κλέφτη, όταν σε κλέβει και χαμογελάς,

αλλά κλέβεις τον εαυτό σου όταν για το ανεπίστρεπτο πονάς.».

Πολύ καλό θα έλεγε κανείς. Αλλά ο πατέρας Βραβάντιος τον προσγειώνει στη σκληρή πραγματικότητα με τούτα τα λόγια:

Βραβάντιος

«Η παροιμία είναι καλή σ’ όποιον δεν υποφέρει

γιατί μονάχα τέρψη στ’ αυτάκια του θα φέρει,

όμως είναι αφόρητη για κάποιον που ‘χει θλίψη,

γιατί δανείζεται κουράγιο απ’ την υπομονή, που ήδη του ‘χει λείψει.

Οι παροιμίες περιέχουνε χολή και μέλι σε ίσες δόσεις:

διπλή εξήγηση και ισότιμη μπορείς σ’ όλες να δώσεις.

Όμως τα λόγια είναι λόγια και σε μια καρδιά κομματιασμένη

κακό χειρότερο να κάνουνε τα’ αυτιά δεν απομένει.».  

Ντροπή

Η Ρέα Βιτάλη με μια παράγραφο στο Protagon τα είπε όλα:

Διαβάστε την:

«Ο Ακης Τσοχατζόπουλος είναι η απεικόνιση της υπεροψίας, της μη αίσθησης των πραγμάτων, της απληστίας. Είναι η αποτυχία μας ως πολιτικό σύστημα αλλά και η αποτυχία μας ως ψηφοφόροι. Η επιπολαιότητά μας, η σιχαμένη μας ελαφράδα, ο δοσιλογισμός μας, η αναξιοπρεπής συμμετοχή μας στο «αλισβερίσι», η ανοχή, ο ωχαδελφισμός. Είναι project το ρουσφέτι που λιώνει αξιοπρέπειες και συνειδήσεις. Είναι η διαδρομή της χώρας μας προς το χάος. Οι σύντροφοί του, όσοι τη σκαπούλαραν (και είναι πολλοί!), που έχουν το θράσος να αναζητούν καράβι, ακόμα και νέου κύκλου διακυβέρνησης για να σώσουν τα σαρκία τους, είναι το απόλυτο ξεφτιλίκι «μας», γιατί ακτινοβολούν την νανομνήμη μας. Είναι το μάθημα που δεν πήραμε.»

«Θεσμικά εμπόδια»

Όταν ο πρωθυπουργός μιας χώρας χαρακτηρίζει το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο της χώρας «θεσμικό εμπόδιο», υπάρχει πρόβλημα γιγαντιαίων διαστάσεων!

Αμφισβητείται με τον πλέον επίσημο τρόπο η αρχή της διάκρισης των εξουσιών, η αρχή του κράτους δικαίου, η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης......

Τρίζουν τα κόκαλα του Ελ. Βενιζέλου.......

Ποιος να φαντάζονταν τέτοια κατρακύλα από αυτοαποκαλούμενους αριστερούς;

Τι κρίμα....

«Go back κα Μέρκελ»

«Εάν είμαστε μαζί γύρω από ένα τραπέζι, εάν έχουμε κοινά εξωτερικά σύνορα, τότε πρέπει μια μέρα να μπω στη θέση του Έλληνα πρωθυπουργού και του Ιταλού πρωθυπουργού, οι οποίοι δέχονται κάθε μέρα καινούργιους πρόσφυγες και μετανάστες» είπε η Α. Μέρκελ και προσέθεσε:

«Δεν μπορώ απλά να χαίρομαι που βρίσκομαι στο κέντρο της Ευρώπης και δεν έχω αυτό το πρόβλημα με τους πρόσφυγες. Είναι πολύ σημαντικό να μπαίνεις στη θέση των άλλων, αυτό πρέπει να κάνουμε όλοι για να βρούμε ένα συμβιβασμό».

Υπερασπίζοντας το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση της γνώμης

Είναι γνωστό ότι εναντίον της Σώτης Τριανταφύλλου ασκήθηκε ποινική δίωξη γιατί είχε το θάρρος να εκφραστεί εναντίον της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Ο Απόστολος Δοξιάδης έγραψε στο Protagon ένα καταπληκτικό άρθρο υπεράσπισης. Το συστήνω ανεπιφύλακτα. Θα το δείτε στην ιστοσελίδα:

http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/44341409721-44341409721

Στη χώρα της «πρώτης φοράς»

Δήλωσε ο πρωθυπουργός μας:

«Έχουμε πλήρη συναίσθηση της ευθύνης και απόλυτη επίγνωση της κατάστασης. Οι δανειστές δεν είναι φίλοι μας. Ούτε έγιναν τον Ιούλιο του ’15, ούτε το Μάη του ’16, ούτε τώρα. Και αυτό δεν είναι ηθικό σχόλιο. Είναι η πραγματικότητα. Οι δανειστές αφενός επιδιώκουν να εξασφαλίσουν τα χρήματα που δάνεισαν στην Ελλάδα και αφετέρου έχουν συγκεκριμένο μοντέλο και στρατηγική για τον τρόπο οργάνωσης της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας».

Βγάλτε συμπεράσματα:

1.      «Οι δανειστές δεν είναι φίλοι μας». Άρα εχθροί μας. Ασύλληπτο. Να είναι κάποιος εχθρός σου, να τον παρακαλάς να σε δανείσει και αυτός (ο εχθρός σου) να σε δανείζει …. Ο ορισμός του …. «παλαβού».

2.      «Οι δανειστές αφενός επιδιώκουν να εξασφαλίσουν τα χρήματα που δάνεισαν». Συμπέρασμα: οι δανειστές μας είναι και εχθροί μας είναι και ηλίθιοι, αφού δανείζουν τον εχθρό τους και θέλουν τα λεφτά τους πίσω… Δεν καταλαβαίνουν οι ηλίθιοι, ότι ο εχθρός δεν επιστρέφει τα δανεισθέντα; Που ακούστηκε στην οικουμένη ο δανειστής να ζητάει τα λεφτά του πίσω;

3.      «(Οι δανειστές) έχουν συγκεκριμένο μοντέλο και στρατηγική για τον τρόπο οργάνωσης της οικονομίας, αλλά και της κοινωνίας». Είναι τόσο εχθροί και τόσο ηλίθιοι οι δανειστές μας, που θέλουν να οργανώσουν την οικονομία μας και την κοινωνία μας (…χαλασιά μας) έτσι ώστε να μη ζει με δανεικά… Ενώ εμείς που είμαστε μάγκες και ωραίοι θέλουμε κοινωνία που να ζει με τα δανεικά τους, τα οποία οφείλουν να μας δανείσουν, με τους όρους που θα υπαγορεύσουμε εμείς και επιπρόσθετα δεν θα τους τα δώσουμε πίσω, άμα είναι να υποστούμε …. λιτότητα πέραν των δυνατοτήτων μας.

Βγάλατε νόημα;

ΥΓ. Ορκίστηκα να μη ασχοληθώ  μαζί τους, αλλά ο κυνισμός τους και η εκ προθέσεως διασπορά ψευδών ειδήσεων με οδηγούν στο να …. «πατήσω» τον όρκο μου. Κανείς δεν επιτρέπεται να σιωπά πλέον. 

Επίκαιρο

Στη χώρα του Σώρρα, κυκλοφόρησε πριν 60 περίπου χρόνια ένα μικρό βιβλιαράκι (αρχικά ως άρθρο σε εφημερίδα) του Ευάγγελου Λεμπέση με τίτλο: «Η κοινωνική συνεισφορά των βλακών εν τω συγχρόνω βίω».

Είναι καταπληκτικό.

Το συστήνω ανεπιφυλάκτως.

Ένα μικρό απόσπασμα: «Οι μάζες ουδέποτε εδίψασαν για την αλήθεια. Αποστρέφονται τα πασιφανή γεγονότα, που τους δυσαρεστούν και προτιμούν να θεοποιούν την πλάνη, αν αυτή τους γοητεύει. Εκείνος που γνωρίζει να προκαλεί αυταπάτες γίνεται εύκολα ο κύριός τους και εκείνος που προσπαθεί να τους λυτρώσει από τις αυταπάτες είναι πάντα το θύμα τους».

Χρειάζονται προσθήκες;

Χρειάζονται. Χρειάζεται συσχετισμός.

Δείτε τον:

Χίτλερ: «Αν θέλεις να κερδίσεις τη συμπάθεια της μάζας, πρέπει να της λες τα πιο ηλίθια και ωμά ψέματα».

Τώρα δεν χρειάζονται προσθήκες.....

Για τον καινούργιο χρόνο

Καθόλου καλά δεν τα πάω με τις ευχές.

Κάπου μου ακούγονται μονότονες, τυπικές, υποχρεωτικές, εξυπνακίστικες ...

Ένας φοιτητής μου όμως μου κοινοποίησε ένα σύνδεσμο που τον βρήκα αξιοπρόσεκτο.

Που  αναφέρεται; Σ' αυτό που οι Ευρωπαίοι (σας διαβεβαιώνω: συμπεριλαμβάνω και τους Έλληνες) φαίνεται πως ξεχνάμε.

Δείτε το, αν δεν το έχετε ξαναδεί. Είναι το γνωστό φιλμάκι με την «ανακωχή των Χριστουγέννων».

https://youtu.be/6KHoVBK2EVE

.... Αντί ευχών. 

Φιντέλ Κάστρο

Επαναστάτης για μια στιγμή

Δικτάτορας για μια ζωή.

Ελληνικές .... πρωτιές

Κάνετε λάθος αν πιστεύετε ότι η φιλτάτη ημών πατρίς δεν πρωτοπορεί…..

Ιδού.

Ερευνώντας την πρόσφατη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε υποθέσεις ελληνικού ενδιαφέροντος, σκέφτηκα πως έχει ευρύτερο ενδιαφέρον να θυμηθούμε μαζί τις τελευταίες καταδικαστικές για την Ελλάδα αποφάσεις, με τις οποίες επιβάλλεται τσουχτερή χρηματική κύρωση σε βάρος της χώρας μας, επειδή παραβιάζει ενωσιακό δίκαιο.

Θα σημειώσω μόνο τις τρεις τελευταίες.

                       

      1) Με την απόφαση στην υπόθεση  C-378/13 η χώρα μας καταδικάστηκε, επειδή παραβίαζε την              Οδηγία περί στερεών αποβλήτων και της επιβλήθηκε κατ’ αποκοπήν ποσό 10 εκατομμυρίων              ευρώ  και επιπλέον χρηματική ποινή 14 εκατομμυρίων ευρώ για κάθε εξάμηνο                                  καθυστερήσεων.

              

      2) Με την απόφαση στην υπόθεση C-167/14 η χώρα μας καταδικάστηκε, επειδή δεν εφάρμοσε την         Οδηγία για την επεξεργασία των αστικών λυμάτων και της επιβλήθηκε κατ’ αποκοπήν ποσό 10           εκατομμυρίων ευρώ και επιπλέον χρηματική ποινή 3,64 εκατομμυρίων ευρώ ανά εξάμηνο             καθυστέρησης.

       3) Με την απόφαση στην υπόθεση  C-584/14 η χώρα μας καταδικάστηκε, επειδή παραβίασε τη                νομοθεσία περί αποβλήτων και της επιβλήθηκε κατ’ αποκοπήν ποσό ύψους 10 εκατομμυρίων          ευρώ και επιπλέον χρηματική ποινή ύψους 30 000 ευρώ ανά ημέρα καθυστερήσεως.

Πως σας φαίνεται;  Είμαστε πρωτοπόροι……

Φρίκη

Ο βαθμός πτυχίου «λίαν καλώς». Τυχαία βρέθηκα μπροστά στη βιβλιοθήκη της. Εντυπωσιακή. Όλα τα βιβλία που της χορηγήθηκαν δωρεάν από το ελληνικό κράτος κατά τη διάρκεια των σπουδών της κατά μέγεθος (όχι κατά περιεχόμενο) ταξινομημένα.

Μια φευγαλέα ματιά έπεσε σε ένα τίτλο που με ενδιέφερε. Έπιασα το βιβλίο στα χέρια μου και το άνοιξα. Δοκίμασα μια πρώτη έκπληξη. Το βιβλίο ήταν ανέγγιχτο. Ατσαλάκωτο. Απείραχτο. Άσπιλο. Αμόλυντο……

Η έκπληξη έγινε περιέργεια. Άρχισα να ανοίγω και τα υπόλοιπα βιβλία. Όλα την ίδια μεταχείριση. Ανέγγιχτα. Ατσαλάκωτα. Απείραχτα. Άσπιλα. Αμόλυντα. Όλα. Ο-ΛΑ. ΚΑ-ΝΕ-ΝΑ δεν είχε ανοιγεί…..

Ρωτάω:

«Από πού διάβαζες και πέρασες τα μαθήματα;».

«Από σημειώσεις που μας έδιναν οι φοιτητικές παρατάξεις».

Φρίκη.

Εκείθεν (;) του Ατλαντικού

Αμέτρητες οι πρώτες αξιολογήσεις ως προς το εάν η εκλογή Τράμπ συνιστά θετική ή αρνητική εξέλιξη για την ανθρωπότητα.

Έχω καταλήξει σε ένα ασφαλές κριτήριο για να αξιολογήσεις ένα γεγονός, χωρίς την ανάγκη για προσφυγή σε βαθυστόχαστες αναλύσεις. Αρκεί, αντ’ αυτού, να πληροφορηθείς ποιος αξιολογεί το γεγονός θετικά και ποιος αρνητικά.

Πάμε να δούμε: σχεδόν αλλόφρονες από χαρά έτρεξαν  να χαιρετήσουν την εκλογή  ο Πούτιν, ο Φάρατζ, η Λε Πέν, η Φράουκε Πέτρι (Εναλλακτική για τη Γερμανία), ο Ούγγρος πρωθυπουργός. Και στα ημέτερα: ο Καμένος και η Χρυσή Αυγή, η οποία δια του αστέρα της Κασιδιάρη, πανηγύρισε έξαλλα την εκλογή….

Λοιπόν

Χρειαζόμαστε κάτι άλλο για να σχηματίσουμε άποψη ως προς το συγκεκριμένο γεγονός; Δυστυχώς όχι. Ένα μαύρο σύννεφο φαίνεται να γιγαντώνεται πάνω από τον ουρανό του δυτικού κόσμου. Οι αξίες μας σχετικά με την ανεκτικότητα, την αλληλεγγύη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, το σεβασμό του διαφορετικού αμφισβητούνται εντόνως.

Ο δρόμος της επιστροφής στον απομονωτισμό, στους εθνικισμούς αρχίζει να στρώνεται με ροδοπέταλα. Δεν έχω παρά να θυμηθώ το Φρανσουά Μιτεράν: «Εθνικισμός σημαίνει πόλεμος».

Σκληρή αλήθεια.

ΥΓ. 1. Την τιμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης έσωσε πραγματικά η καγκελάριος Μέρκελ. Θύμισε στην ανθρωπότητα ότι οι αξίες «της δημοκρατίας, της ελευθερίας και του σεβασμού του δικαίου και τις αξιοπρέπειας του ανθρώπου, ανεξάρτητα από την καταγωγή, το χρώμα του δέρματος, τη θρησκεία, το γένος, τη σεξουαλική προτίμηση και την πολιτική τοποθέτηση», είναι οι αξίες επί των οποίων οφείλει να θεμελιώνεται η όποια συνεργασία !.

ΥΓ. 2. Πόσα δεν θα ‘δινα να δω μια χειραψία μεταξύ Κοντονή και Ομπάμα………

Πολιτική αλητεία ή πολιτικοί απατεώνες;

Η κυβερνητική εκπρόσωπος κα Όλγα Γεροβασίλη, περίπου αφρίζουσα (αν παρατηρήσατε η κάτω σιαγόνα δεν συγχρονίζονταν με την άνω) εγκάλεσε το Συμβούλιο της Επικρατείας, ότι ήταν εκείνο το Δικαστήριο το οποίο ανάμεσα στα άλλα ... ανομήματα που διέπραξε στο παρελθόν, ήταν και η απόφασή του με την οποία έκρινε σύμφωνο με το Σύνταγμα και το περιβόητο PSI.

Για τους μη γνωρίζοντες:

Όταν υλοποιήθηκε το PSI με το οποίο διαγράφηκε το 53,5 % του ελληνικού χρέους (κάπου 110 δισεκατομμύρια ευρώ - μεγαλύτερη διαγραφή χρέους στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν έχει υπάρξει) η ρύθμιση παρέσυρε δυστυχώς και τους ιδιώτες ομολογιούχους, οι οποίοι εμπιστεύτηκαν τις οικονομίες τους στο ελληνικό κράτος και το δάνεισαν.

Οι άνθρωποι αυτοί προσέφυγαν στα ελληνικά δικαστήρια και παραπονέθηκαν ότι τους παραβιάστηκε το θεμελιώδες δικαίωμα στην ιδιοκτησία, αφού το ελληνικό κράτος «κούρεψε» και τα δικά τους ομόλογα με τα οποία το είχαν δανείσει.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε πράγματι, ότι με το PSI δεν παραβιάστηκε το θεμελιώδες δικαίωμα και κατά συνέπεια δεν παραβιάστηκε το ελληνικό Σύνταγμα. Το «κούρεμα» και για τους ιδιώτες ομολογιούχους ήταν συνταγματικό.

Μετά από αυτή την απόφαση οι 6.300 περίπου ιδιώτες ομολογιούχοι, αφού εξάντλησαν τα ελληνικά ένδικα μέσα, προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) του Συμβουλίου της Ευρώπης και παραπονέθηκαν ότι τα ελληνικά δικαστήρια τους αδίκησαν και ζήτησαν την αντίστοιχη προστασία με βάση την ΕΣΔΑ. Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης ενώπιον του ΕΔΔΑ κυβέρνηση στην Αθήνα ήταν  η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. Η κυβέρνηση αυτή λοιπόν, η κυβέρνηση δηλ. που εκπροσωπεί η ... αφρίζουσα κα Όλγα, παρέστη με τους νομικούς της συμπαραστάτες (4 τον αριθμό) κατά τη συζήτηση ενώπιον του ΕΔΔΑ και ζήτησε να απορριφθεί η προσφυγή των ομολογιούχων γιατί το  PSI είναι σύμφωνο με το ελληνικό Σύνταγμα και δεν παραβιάστηκε το θεμελιώδες δικαίωμα στην περιουσία τους (ναι, ναι, φίλε αναγνώστη, είναι η ίδια κυβέρνηση που ως αντιπολίτευση αναθεμάτιζε το PSI και εξύβριζε χυδαία όποιον το υποστήριζε).

Το ευρωπαϊκό δικαστήριο υιοθετώντας τη νομική άποψη της κυβέρνησης της κας Όλγας, απέρριψε την προσφυγή και έκρινε ακριβώς όπως έκρινε το Συμβούλιο της Επικρατείας και όπως του ζήτησε η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ (αξίζει πράγματι πολλά να διαβάσει κανείς την επιχειρηματολογία της ελληνικής κυβέρνησης υπέρ του PSI για να διαπιστώσει ιδίοις όμασι το μέγεθος του ψεύδους που αδιάντροπα διακινεί).

Τούτων δοθέντων έρχεται τώρα η κυβέρνηση δια της αφρίζουσας εκπροσώπους της και εγκαλεί το Συμβούλιο της Επικρατείας για μια απόφαση την οποία αυτή η ίδια υποστήριξε!!!

Πως λέγεται αυτό στα ελληνικά;

Πολιτική αλητεία;
Πολιτική απατεωνιά;

Δική σας η επιλογή.